NL – Van jongs af aan schreef ik al in mijn vriendinnenboekjes dat ik later ‘mama’ wilde worden. Maar je hebt ook een bepaald beeld van hoe je leven zal gaan en – als je me een beetje kent weet je dit – mijn leven loopt alles behalve volgens de gebaande paden.

Dus toen ik vorig jaar mijn huis verkocht om de wereld te gaan zien, had ik geen idee waar me dat zou leiden. To be honest was ik vooral gewoon even met mezelf bezig; mijn leven leiden op míjn voorwaarden.

Tegelijkertijd volg ik altijd heel erg mijn intuïtie en laat ik me leiden door het universum. Het eerste signaal dat ik kreeg richting dit pad, was toen ik vorig jaar op een retreat was. We deden een truffelceremonie en gedurende die reis voelde ik op een bepaald moment ‘ik ben zwanger’. En hoewel dit natuurlijk geen letterlijke betekenis hoeft te hebben, voelde dat voor mij wel zo. Het voelde echt even als een herinnering: ‘ik wil dit nog steeds’.

Daarna liet ik het weer los, totdat ik op een gegeven moment het gevoel kreeg dat ik al een connectie had mijn mijn (spirit)baby, dat ze al in mijn veld was. Toch blijf ik altijd iemand die sceptisch is tegenover haar eigen intuïtie, dus ik geloofde het pas, nadat ik een reading met iemand anders had gedaan die het ook voelde. Dit voelde als een soort bevestiging van mijn eigen gevoel. Het is voor mij heel bijzonder dat het dus al mogelijk is om zo’n connectie te ervaren, nog voordat het daadwerkelijk fysiek gebeurt. Ik geloof ook dat we uit deze connectie al heel veel informatie kunnen verkrijgen, maar hier zal ik nog een andere blog over schrijven.

Ik had mijn kinderwens al weleens gedeeld met mensen om me heen, maar ook altijd met ‘ik heb nu nog geen partner, dus voorlopig nog niet’. Totdat iemand zei: ‘moet je daarop wachten dan? Je zou het toch ook alleen kunnen doen?’ En ik kreeg overal kippenvel. Wat voor mij altijd betekent dat het resoneert, dat het ergens iets raakt. Het is ook niet iets waar ik nooit eerder over na heb gedacht, maar alsnog voelde het altijd gewoon ver weg. En ineens kwam het door deze vraag weer heel dichtbij.

Het grappige is dat je hoofd dan meteen allerlei redenen gaat bedenken waarom dat geen goed idee is. Hoe moeilijk het is om dat allemaal alleen te doen, alle voordelen van het hebben van een partner, zowel voor mij als voor de baby. En hoewel daar natuurlijk best een kern van waarheid in zal zitten, liet het universum me ook meteen weer wat voorbeelden zien van situaties waarin de conclusie was dat er ook voordelen zitten aan het alleen doen. (Moet ik dan stiekem ook altijd wel een beetje om lachen, ja universe ik zie wel wat je doet ;))

Toen kwam de fertiliteitskliniek op mijn pad, mede door mensen in mijn omgeving die daar ook ervaring mee hadden. Een pop-up op hun website leidde me naar een online informatieavond en ineens voelde ik: ‘ik ga dit gewoon doen’. Ik ga dit in gang zetten. Dus ik heb een verwijzing gehaald bij de huisarts en heb het intakeformulier op de website van de kliniek ingevuld. Stap 1 is gezet en dat voelde al als zo’n bijzonder moment. Nu op naar het intakegesprek.

De wachttijden bij klinieken zijn erg lang, vandaar ook dat ik voelde dat ik nu mag starten, dan zijn we misschien over 3 jaar aan het begin. Tegelijkertijd voelt het vooral ook als een intentie. Ik voel waar ik naartoe wil; ik wil mama worden en de stip op de horizon is daar. Hoe ik daar uiteindelijk ga komen, laat ik ook weer een beetje los. Want in 3 jaar kan er zoveel gebeuren en we hebben ook niet alles in de hand.

Het voelt ook heel duidelijk als míjn wens. En als ik dat uiteindelijk toch met iemand samen mag doen is dat prachtig. Maar als ik ervoor kies (of op een bepaald niveau voor gekozen heb) om het alleen te doen, dan weet ik zeker dat dat ook een prachtig avontuur wordt. Net zoals alles in mijn leven, wil ik niet dat mijn droom afhangt van iemand anders.

Ik neem je graag mee in deze reis: my journey towards becoming a (single) mom. [Je kunt hieronder ook reageren, vind ik leuk!]

ENGLISH – From a young age, I would already write in my friendship books that I wanted to become a mom when I grew up. But you also have a certain idea of what your life is going to look like. And if you know me even a little, you’ll know that my life has never exactly followed the conventional path.

So when I sold my house last year to go out into the world and see where life would take me, I had no idea where that journey would lead. To be honest, I was mostly just focusing on myself for a while: living my life on my terms.

At the same time, I’ve always been someone who follows her intuition very closely and allows herself to be guided by the universe. The first sign I received pointing me in this direction happened when I was on a retreat last year. We were doing a truffle ceremony, and at one point during the journey, I suddenly felt: I’m pregnant. Of course, this didn’t necessarily have to have a literal meaning, but for me, it really felt that way. Almost like a reminder: I still want this.

After that, I let it go again. Until, at some point, I started feeling that I already had a connection with my (spirit) baby. That she was already in my field somehow. And yet, I’m also someone who can be quite skeptical of her own intuition. So I only really allowed myself to believe it after having a reading with someone else who sensed the same thing. That felt like a kind of confirmation of what I had already been feeling.

To me, it’s incredibly special that it’s possible to experience such a connection even before it actually becomes physical. I also believe we can receive a lot of information through this connection already – but that’s something I’ll write another blog about.

I had mentioned my wish to have children to people around me before, but usually with the addition of: “I don’t have a partner right now, so it’s not happening anytime soon.” Until someone asked me: “But do you actually have to wait for that? Couldn’t you do it on your own?” And I got goosebumps all over. For me, goosebumps are one of those signs that something resonates, that something touches a deeper place inside me. It’s not that I had never thought about doing it on my own. I had. But somehow, it had always felt very far away. And suddenly, because of that one question, it felt very close.

The funny thing is that your mind immediately starts coming up with all the reasons why it might not be a good idea. How difficult it would be to do everything on your own. All the benefits of having a partner, both for me and for the baby. And while there is, of course, some truth in all of that, the universe immediately started showing me examples of situations where there can also be advantages to doing it on your own. (I have to laugh at this sometimes too. Yes, universe, I see what you’re doing ;))

Then a fertility clinic crossed my path, partly through people around me who had experience there as well. A pop-up on their website led me to an online information evening, and suddenly I felt it: I’m just going to do this. I’m going to get the ball rolling. So I got a referral from my GP and filled out the intake form on the clinic’s website. Step one is done. And that already felt like such a significant moment. Now, on to the intake appointment.

The waiting lists at fertility clinics are very long, which is also why I felt that I was allowed to start now. If I do, we might be at the beginning of this journey three years from now. At the same time, it mostly feels like an intention. I know where I want to go. I want to become a mom, and that’s the point on the horizon. How I will ultimately get there, I’m also letting go of a little bit. Because so much can happen in three years, and we simply don’t have everything in our hands.

It also feels very clearly like my wish. And if I eventually get to do this together with someone, that would be beautiful. But if I choose (or, on some level, have already chosen) to do it on my own, I know that will be a beautiful adventure too. Just like everything else in my life, I don’t want my dream to depend on someone else.

So I’d love to take you along on this journey: my journey towards becoming a (single) mom.